والدین هنگام تنبیه باید در نظر داشته باشند که کار خطای کودک را مورد تنبیه قرار دهند نه شخصیت او را چرا که با سرزنش کردن فرزندشان حس عدم پذیرش و مورد علاقه نبودن را در او ایجاد می کنند و موجب گوشه گیری هرچه بیشتر کودک می شوند.  والدین با تاکید بر رفتار خوب و پاداش دادن به کودکان می توانند آن را تقویت کنند و با به وجود آوردن شرایط بد نظیر تنبیه به صورت نامناسب و به دلیل مرتکب شدن کار بد، موجب تقویت بیشتر آن می شوند.تنبیه از نوع محرومیت را برای کودکان تاثیرگذار  است و  تشویق والدین در مقایسه با تنبیه اثرات تربیتی بهتری بر روی کودکان دارد که این امر موجب تقویت عملکردهای مطلوب، افزایش اعتماد به نفس و ایجاد انگیزه در کودکان خواهد شد و همچنین منجر به شکوفاشدن استعدادهای نهفته و قوای درونی او می شود. تنبیه، پرخاشگری و خشم درونی را در کودکان افزایش می دهد، تصریح کرد: تنبیه به صورت فحاشی، تحقیر و کتک زدن منجر به کوچک شدن شخصیت کودک و عصبانیت او خواهد شد و تنبیه به صورت بدنی موجب  می شود که کودک در خفا و به صورت پنهانی با شدت بیشتری کاری را که میل به انجام آن دارد را دنبال کند. تنبیه بدنی و به دنبال آن بروز پرخاشگری و خشم موجب می شود که کودک خود را سرزنش کند که در پی آن افسردگی کودک را به دنبال دارد و عدم بروز اعمال پرخاشگرایانه در کودکان منجر به کمبود اعتماد به نفس و از بین رفتن حرمت بین فرزند و والدین می شود.موقع تنبیه والدین باید در نظر داشته باشند که کار خطای کودک را مورد تنبیه قرار دهند نه شخصیت اورا، خاطر نشان کرد: والدین با سرزنش کردن فرزندشان حس عدم پذیرش و مورد علاقه نبودن را در او ایجاد می کنند و موجب گوشه گیری هرچه بیشتر کودک می شوند.
 کودکانی که تنبیه می شوند نسبت به کودکان دیگر مضطرب تر هستند، گفت: کودکانی که مکرراً تنبیه می شوند، یاد می گیرند از بزرگسالان تنبیه کننده دوری کنند و در نتیجه این بزرگسالان فرصت کمتری برای آموزش دادن رفتار مطلوب دارند. والدین باید به کودک خود آموزش دهند تا عواقب کار خود را قبول کنند، توصیه کرد: کودک باید مسئولیت کارهایی که به دوش او گذاشته شده است به درستی انجام دهند و عواقب کار خود را باید بپذیرد و این یادگیری در ابتدا باید از سوی والدین صورت گیرد.